ಹೀಗೇ ಒಮ್ಮೆ Lurey Cavernsಗೆ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆವು. ಈ Lurey caverns ಎಂದರೇನು? ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸ್ಥಳವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದದ್ದು, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಅರ್ಥಾತ್ 1878ರಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಇದರ ರಚನೆಯಾಗಿದ್ದು ಅಥವಾ ಆಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗೆ ಹರಿವ ನದಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಆಮ್ಲದ ಸ್ರಾವ ಸೇರಿ ಭುವಿಯ ತಳಭಾಗದ ಮರಳು ಮತ್ತು ಸುಣ್ಣದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಮರಳು ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ಪಳೆಯುಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ. ಗುಹೆಯೊಳಗಿರುವ ಈ ರಚನೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಸಾಲದು. ಈ ಬಗೆಯ ಗುಹೆಗಳು ನಮ್ಮ ವರ್ಜೀನಿಯಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿದೆ. Lurey Caverns ಇದರಲ್ಲಿ ಅತೀ ದೊಡ್ಡದು. Lurey Caverns ಗುಹೆ shenandoah ವ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, appalachian ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೆ. ನೀರಿಂದ ರಚನೆಯಾಗಿರುವುದು ಒಂದೆಡೆ, ಭುವಿಯ ತಳದಲ್ಲಿ ರಚನೆಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶ ಎಂದು ಇರುವುದರಿಂದ ಗುಹೆಯ ಒಳಗಿನ ತಾಪಮಾನ ಕಡಿಮೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಗುಹೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವವರಾದರೆ ಕೊಂಚ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸುವುದು ಕ್ಷೇಮ. ಸಿದ್ದ ಎಂದ ಮೇಲೆ ತಡವೇಕೆ ಬನ್ನಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಶಿವೂ ಮತ್ತು ಮಮತಾ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಬೇರೇನೋ ಕೆಲಸ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ lLureyಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದು ಬರೀ ಮೂರು ಭಲ್ಲೆಗಳು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಕೇವಲ 125 ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ Lureyಗೆ ಕೊಂಚ ಬೇಗನೆ ಹೊರಟೆವು. Highway ಮೇಲೆ ಸಾಗಿ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ ಮೇಲೆ ಆ ನೋಟವೇ ನಯನ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಎನ್ನುವುದು ದಡ್ಡತನವಾದೀತು. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮರಗಳಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಮಂಜು ಮುಸುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ ಏನೆಂದರೆ, ಮಂಜು ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾನು ಅದರೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೆ. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಾಗ, ಆ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಇದೆ ಅಂತಲೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲು ಮಂಜು ದಟ್ಟವಾಗ ತೊಡಗಿ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಇನ್ನೂರು ಮೀಟರ್ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುವಂತಾಯ್ತು. ದಾರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪಕ್ಕದ ಲೇನಿನಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಬರುವ ಗಾಡಿಗಳು ಭರ್ರನೆ ಸಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು. ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲು ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಕಾರೊಂದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಪ್ರಕೃತಿ ರುದ್ರರಮಣೀಯತೆಯೊಡನೆ ಸರಸವಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಂಜು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು ಅಥವಾ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಬೇಧಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. Lurey Caverns ಅನ್ನು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ತಲುಪಿದೆವು ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಗುಹೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸೊಬಗನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದೆವು. ಮಗನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು ಅಂತ ಅವನ ಮುಖದ ಭಾವದಿಂದಲೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಥಾತ್ ಅಳೋದು, ಕೆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಓಡೋದು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಯಾವ ಸಾಹಸವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ತಣ್ಣನೆಯ ಹವಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತೇನೋ ಹಾಗಾಗಿ ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದ. ಆ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು, ಹೊರಗೆ ಒಂದೆಡೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಮನೆಯಿಂದಲೇ ತಂದಿದ್ದ ಊಟವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, restroom ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದೆವು. ಬಹುಶಃ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆ ಆಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಮನೆ ಸೇರಬೇಕು. ಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನೋದು ಮುಖ್ಯ. ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ, ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಪೈರು, ಗದ್ದೆ, ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ಗಳು ಕಾಣುತ್ತಾ ಸಾಗಿತ್ತು. ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಗಿಡಗಳಾಯಿತೇ? ಕಾಡು ಗದ್ದೆ ಯಾವಾಗಾಯ್ತು? ಇದು ಯಾರ ಮನೆ? ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೂರು ಮೀಟರ್ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಮೈಲಿ ಮನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ಬರೀ ಗದ್ದೆ. ಹಿಂದಿನಿಂದ ಭರೋ ಎಂದು ಬಂದ ಗಾಡಿಯೊಂದು ಎಡದಿಂದ ಸಾಗಿ ಹೋದ. ಅರೆ! ಇದು ಒಂದೇ ಲೇನ್ ರಸ್ತೆ ಯಾವಾಗಾಯ್ತು? ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಹಳದಿ ಲೈನ್ ಇರುವವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಗಾಡಿ, ಒಮ್ಮೆ ರೋಡಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಳೀ ತುಂಡಿನ ಲೈನ್ ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಎಡಕ್ಕೆ ಬಂದು, ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ, ಜೋರಾಗಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಗಿದ್ದ. ಅರ್ಥಾತ್ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು ಅಂತ. ಇಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತ್ತು ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗಲು ಯಾವ ಡಿಗ್ರಿಯೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಧೋ ಅಂತ ಒಂದೇ ಲೇನ್ ರಸ್ತೆ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಹೈವೇ ಸೂಚನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆಯವರನ್ನು ದಾರಿ ಕೇಳೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಮಹಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ. No Trespassing ಎಂಬ ನಿಯಮಪಾಲಕರು, ಬಂದೂಕು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದರೇ? ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರಲಿ ಅಂತ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸೀದಾ ಸಾಗಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದೆಡೆ ಟೋಲ್ ಬೂತ್ನಂತಿರುವ ಒಂದು ಜಾಗ ಕಾಣಿಸಿತು. ಜೈ ಅಂತ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಹೈವೇ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಇದೆ ಅಂತಾನೇ ಕೇಳಿದೆ. ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ಯಾಕೆ ಅಂತ. ಇದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷ ಹೋದರೆ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬಂದಿರುವ ನಮಗೆ, ಇನ್ನು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ ಅಂತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಕಾರುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿರೋದು ಕಂಡಿತು. ಅರ್ಥಾತ್ Highway ಪರಪಂಚ ಕಾಣಿಸಿತು. ಬಹುಶ: ಈವರೆಗೂ ಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು country side ರಸ್ತೆ ಅಂತ ಆಗ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ Highway ಜೊತೆಗೆ ಇಂಥಾ ಕಚ್ಚಾ ರಸ್ತೆಗಳೂ ಇರಲೇಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ? ರಸ್ತೆಗಳೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಬೇರೆ ಒಂದು ಜಗತ್ತೂ ಇದೆಯೆಲ್ಲಾ. ಕೊಂಚ ಆತಂಕ ಆಗಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಹೈವೇ ಸೇರಿದೊಡನೆ ನಾವು ಯಾವ ಎಕ್ಸಿಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಮನೆ ಸೇರಿದೆವು. ಮುಂದಿನ ಹಲವು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು. ಹಲವು ಹೊಸ ಪರಿಚಯಗಳೂ ಆದವು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆ ದಾಟಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಪಾರ್ಕ್ ಇತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಜಾಗ. ಮಗನ ಮತ್ತು ಮಡದಿಯ ಸ್ನೇಹವೃಂದ ಬೆಳೆದದ್ದೇ ಈ ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ. ಆ ಪಾರ್ಕ್ನ ಭಾಗವಾಗಿ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಟೆನಿಸ್ ಕೋರ್ಟ್ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್. ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಪುಟ್ಟ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್ ಕೂಡಾ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಬದಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ leasing ಕಚೇರಿ ಮತ್ತು ಅದರದ್ದೇ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ ಜಿಮ್. ಕಾಲವನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅರ್ಥಾತ್ ಮಗ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ. ಯಪ್ಪಾ! ಏನಿದು growth rate ಅಂದುಕೊಳ್ಳದಿರಿ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಂತೆಯೇ ಅವನೂ ಬೆಳೆದಿದ್ದು. ಕೈಗೆ ಬಂದ ಎಂದರೆ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಸಾಕುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅಂತಲೇ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, 'ಅಮ್ಮಾ' ಎನ್ನುವ ಬದಲಿಗೆ 'ಅಕ್ಕ' ಎನ್ನಲೇ ಮೊದಲು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆದರೆ ತೀರಾ ಅಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಳಗಿನ rackನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಎತ್ತಿದವನು, ಭಾರ ತಾಳಲಾರದೆ ಬೀಳಿಸಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಹಿಟ್ಟು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ. ಅವನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸ್ಟವ್ ಬಳಿ ಬಂದಾನು ಅಂತ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಒಂದು ಗೇಟ್ ತಂದು ಹಾಕಿದೆವು ಅನ್ನಿ. ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಮೇಲೆಲ್ಲಾದರೂ ಇಡಬಹುದಲ್ಲವೇ ಅಂತ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರು. ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳೋಣ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಅಂತೀನಿ. ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟರೆ ಮಗ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತೀರಾ ಮೇಲಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೆ ಏಟುಕೋದಿಲ್ಲ! ಜೀವನ ಹೀಗೆ ನಡೆದಿರಲು ಆ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯಾಲೋಚನೆ ಬಂದಿತ್ತು ನನ್ನಾಕೆಗೆ. ಅದೇನೂ ಅಂತ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನೋಡುವ.
from India & World News in Kannada | VK Polls https://ift.tt/3cgAMJU
